Za co dziękować?
Dzięki za dni samotne
i samotne noce,
za filiżankę kawy
smutną, bo samotną,
za pustkę w kalendarzu,
nie wysłane kwiaty,
za błękit nie poznany,
we dwoje, nad łąką.
Dzięki za ciche ranki,
za telefon głuchy,
za zdjęcia nie zrobione,
i za nie-zakupy.
Za wnuki, w pojedynkę,
tulone w ramionach
i za całokształt cienia,
co rozwiał się po nas...
Co serca nie zabiło,
to wzmocniło siły,
by ludzkim łzom pozwolić
wracać do strumienia
I ufnie podać rękę
Temu, co nas stworzył
I kocha, po ojcowsku
I jak matka, wiernie...
Agnieszka Przybylska, 27 lutego 2020 AD
fot. pixabay.com
Dzięki za dni samotne
i samotne noce,
za filiżankę kawy
smutną, bo samotną,
za pustkę w kalendarzu,
nie wysłane kwiaty,
za błękit nie poznany,
we dwoje, nad łąką.
Dzięki za ciche ranki,
za telefon głuchy,
za zdjęcia nie zrobione,
i za nie-zakupy.
Za wnuki, w pojedynkę,
tulone w ramionach
i za całokształt cienia,
co rozwiał się po nas...
Co serca nie zabiło,
to wzmocniło siły,
by ludzkim łzom pozwolić
wracać do strumienia
I ufnie podać rękę
Temu, co nas stworzył
I kocha, po ojcowsku
I jak matka, wiernie...
Agnieszka Przybylska, 27 lutego 2020 AD
fot. pixabay.com
