Wiatr
co rozwiewa
mgłę
naszego
smutku
poślij
do ludzi
co jeszcze
w rozpaczy
Słońce
jesienne
chłodne
o poranku
wzmnocnij
by ramię
gładziło
tułacza
Dziecko
co ze snu
wyczołgać
się boi
dłonią
zaprowadź
gdzie
żurawi
taniec
Listy
co krzyczą
zdławione
tęsknotą
otwórz
i zanieś
tam
gdzie
nikt
nie płacze
Agnieszka Przybylska, 1 października 2013 AD
co rozwiewa
mgłę
naszego
smutku
poślij
do ludzi
co jeszcze
w rozpaczy
Słońce
jesienne
chłodne
o poranku
wzmnocnij
by ramię
gładziło
tułacza
Dziecko
co ze snu
wyczołgać
się boi
dłonią
zaprowadź
gdzie
żurawi
taniec
Listy
co krzyczą
zdławione
tęsknotą
otwórz
i zanieś
tam
gdzie
nikt
nie płacze
Agnieszka Przybylska, 1 października 2013 AD
 |
| Vincent Willem van Gogh, "Stary człowiek w smutku", 1890, z wolnych zasobów Wikipedii, ze strony:http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Vincent_Willem_van_Gogh_002.jpg |
